Hiep hiep hoera, we zijn klaar! Na precies op de dag af 5 maanden mag Nathan zijn helmpje weer af en komt er een einde aan het ‘anders’ zijn. Geen starende blikken, natte haartjes en gedoe meer. Nee, vanaf nu lekker de wind door zijn haartjes op de fiets en heerlijk over zijn koppie strelen en knuffelen!

Graag wil ik mijn verhaal met iedereen delen. Ik merkte zelf dat het mij in de eerste maanden erg goed heeft gedaan om verhalen andere ouders te lezen. Onder het mom van, gedeelde smart, halve smart.

Het waren 5 bijzondere maanden, die begonnen met de eerste kras op mijn moederziel…Ik voelde me aanvankelijk erg schuldig dat wij Nathan dit aan moesten doen. Al vanaf de eerste dag dat hij het levenslicht zag was ik er mee bezig om een helm te voorkomen. Gewaarschuwd door Willem, het zoontje van mijn zus, die op de dag van Nathan’s geboorte ook een redressiehelmpje droeg…

Aanvankelijk wilde ik hem niet op zijn rug laten slapen, maar onze kraamzorg was daar absoluut niet over te spreken. Als we dat toch wilde, moesten we een papier ondertekenen waarop zij afstand nam van dat besluit. Onder deze druk en de zwangerschapshormonen hebben we toch maar besloten om Nathan op zijn rug te laten slapen. Het zou toch wel heel toevallig zijn als het nu ook bij hem mis zou gaan. En ik was er tenslotte ook op gespitst. Ik zou hem veel op de buik leggen, van twee kanten benaderen etcetc…
Maar al na een week of drie merkte ik dat zijn rechterkant wel erg lekker sliep…Hoofd draaien, bedje draaien dit alles hielp niet. Het leverde enkel een gefrustreerd kindje op die als hij eindelijk sliep weer wakker werd door een mama die aan zijn hoofdje zat te plukken. Waar ik dan zelf ook weer van baalde. Op het consultatiebureau heb ik meteen bij het eerste bezoek de voorkeurshouding aangegeven. Aldaar werd ik overladen met de (standaard) tips die ik eigenlijk al wist en deed. Toch nog maar even verder proberen, was het advies. Maar na een maand zag ik de eerste tekenen van een afplatting al ontstaan en daarmee ook mijn eerste innerlijke paniek….Oh nee… Dit zou mij niet gebeuren!!!!

Meteen het eerst volgende CB bezoek nogmaals de voorkeurshouding aangekaart. Ik kreeg de indruk dat ze mij eigenlijk wel een overbezorgde mama vonden…Maar na aandringen kreeg ik toch een advies om fysiotherapie op te starten. Dus met een week of 9 belandde onze knul voor het eerst van zijn leven in het medische circuit. De fysiotherapeut gaf ons weer aantal tips voor oefeningen. Uiteindelijk moet je het toch zelf doen. Dus met de handdoek als standaard element op onze eettafel ben ik flink aan de slag gegaan met de oefeningen. En niet zonder resultaat! Onze knul kon zich met 4 ½ maand al omrollen van zijn rug naar zijn buik! En zijn voorkeurshouding naar rechts verplaatste zich van rechts naar recht op zijn achterhoofd. Echt vast erop, alle uren dat hij in zijn bedje lag…Met lede ogen zag ik het aan…De afplatting werd steeds erger, en daarmee ook mijn innerlijke onrust. Het zal toch niet….het kan toch niet zo zijn dat hij ook aan de helm moet! De eerste schuldgevoelens kwamen omhoog, hadden we hem maar nooit op zijn rug laten slapen. Schijnbaar zei mijn moedergevoel destijds al dat het niet goed was voor hem.
Op advies van de fysiotherapeut, die zelf ook wel zag dat de oefeningen onvoldoende resultaat boekte, plande ik een extra controle op het CB. Met veel moeite en enig aandringen lukte het nog net in de week voor de Kerst. Inmiddels was Nathan al ruim 5 maanden oud.

Op 18 december was de afspraak. Bij binnenkomst vroeg de arts mij hoe het ging. Aanvankelijk volgens mij niet geheel op de hoogte dat ik een extra afspraak had aangevraagd ivm zijn afplatting. Dus ik vertelde dat alles goed ging met hem, maar dat zijn hoofdje nu toch wel heel plat werd. En dat was ook de eerste keer dat zij meteen beaamde en tegen mij zei; ‘Het is dat je er zelf over begint…’ Aaahhh, hier kwam ik ook voor dacht ik enigszins gefrustreerd! Maar goed, snel waren we het er over eens om toch een afspraak te maken bij een ziekenhuis. Ze wist niet precies waar ik het beste heen kom. Er waren meerdere gespecialiseerde centra. Ze zou het uitzoeken en een brief schrijven die ik de dag later kon ophalen. Daarna kon ik bellen en een afspraak plannen.
Eenmaal thuis ben ik zelf via internet meteen opzoek gegaan naar de gespecialiseerde ziekenhuizen. Ik heb de stoute schoenen aan getrokken en ben een rondje gaan bellen waar ik het snelste terecht kon. Gelukkig ben ik zelf erg bekend met de ziekenhuiswereld en voelde geen drempel. Ik was er nu ook echt klaar mee en wilde snel dat een deskundige een oordeel vestigde. Waar ik al bang voor was, bleek waarheid. Met de naderende feestdagen viel het niet mee om snel ergens tussen te komen. Het werd al snel de tweede week van januari. Balen! Ik belde naar verschillende ziekenhuizen. In Rotterdam kreeg ik een na wel een kwartier wachten wat norse mevrouw aan de telefoon die mij benadrukte dat ik wel erg laat was! Dat ziekenhuis sprak me in ieder geval niet aan. In Deventer kreeg ik daarentegen een erg vriendelijk mevrouw aan de telefoon die mij heel rustig uitleg gaf over hoe een eerste bezoek zou verlopen. Zij stelde mij ook gerust over de leeftijd van Nathan. Op 12 januari konden we terecht. De efficiëntie van de procedure maar vooral ook de vriendelijkheid van deze mevrouw deed mijn keuze vallen op het ziekenhuis in Deventer.

Toen begonnen een paar frustrerende weken van afwachten. In mijn ogen zag ik de afplatting iedere dag erger worden. Ik probeerde nog van alles in de tussentijd. Bedje wel 100 keer omgekeerd! Zelfs het zij-lig kussen nogmaals geprobeerd. En af en toe bleef hij nu toch liggen. Ieder uur dat hij niet op zijn achterhoofd lag was voor mij weer winst! Ik kon het moeilijk loslaten…
Eindelijk was het 12 januari. Met enige ijdele hoop dat de kinderarts toch nog zou zeggen dat de afplatting wel meeviel, gingen we op pad naar Deventer. Aldaar werden we zeer vriendelijk ontvangen. Met een goed op elkaar afgestemd programma gingen we in een uur tijd van de röntgen, naar de medisch fotograaf, het lichamelijk onderzoek,bandje om zijn hoofdje, een verpleegkundige en uiteindelijk belandde we met alle gegevens voor het bureau bij de kinderarts. In spannende afwachting van de resultaten…
Na wat gepuzzel met de papieren en uitslagen sprak de kinderarts zijn oordeel…;’Het is toch een forse afplatting die uw zoontje heeft ontwikkeld, een zogenaamde brachiocephaly genaamd’. Bam, dat sloeg toch in als een bom….een forse afplatting…Na maanden van onrust, echt alles uit de kast te hebben gehaald om dit te voorkomen werden we nu geconfronteerd met de werkelijkheid….een forse afplatting…En eigenlijk zagen we het zelf ook wel, maar de woorden van de kinderarts kwamen toch hard binnen…Onze knul had een hoofdje met een breedte van maar liefs 101% ten opzichte van de diepte. Bij een gemiddeld hoofdje is dat 80%. Daarnaast was er nog een kleine afplatting naar rechts. Hij adviseerde toch sterk om met helmtherapie te starten….Daar zaten we dan. Een stralende ventje op schoot, met een schat van een koppie en een mooie haardos…een haardos die ik de komende maanden nauwelijks meer zou zien….
De kinderarts vroeg ons wat wij wilde, en hoe we er tegenover stonden. Tja, we hadden van te voren al besproken dat we er zeker voor zouden gaan, als dat werd geadviseerd. Bij mijn neefje hadden we gezien wat het resultaat kon zijn, en dat was de maandenlange helm zeker waard geweest. Maar ja, nu ging het wel om ons knulletje…Met een bevestigend antwoord vetrokken we na een kleine 10 minuten naar het volgende kamertje met de ‘helmen-mevouw’ van Livit. Nathan, die inmiddels toch wel wat moe werd van de lange middag lag stilletjes in de maxi-cosi.
Maartje van LIVIT startte met de vraag hoe het met ons was en hoe we tegenover de helmtherapie stonden. Gesterkt door het best wel positieve beeld wat we hadden van mijn neefje, zeiden we beide volmondig positief te zijn. Wat het beste was voor Nathan moest gewoon gebeuren. We kregen een voorbeeld te zien en aanvullende informatie. Tevens kregen we het dringende advies om toch echt zijn haartjes korter te knippen zodat de helm niet te warm was en de haartjes niet door de helm heen staken….Aii, zijn mooie blonde lokken afknippen??? Als ‘pleister’ op de wond mochten we het design van de helm uitkiezen….mmm….het voelde als een bittere afdronk. Eigenlijk vond ik ze allemaal niet mooi… We besloten te kiezen voor de blauwe camouflage variant. Nathan’s hoofdje werd opgemeten…nu was het echt definitief….

Met een kater zaten we in de auto op weg naar huis. Ons knulletje vermoeit slapend op de achterbank…
Het wachten tot de helm klaar was, was begonnen, het zou tussen de twee a drie weken duren. Zo lang, een eeuwigheid voor mijn gevoel. Nu de kogel door de kerk was wilde ik eigenlijk meteen beginnen. Iedere dag dat we later startte leverde we tenslotte dubbel in. Zijn afplatting nam toe, en het terugdraaien was nog niet begonnen.
De eerste dagen van het wachten bleven de schuldgevoelen in alle hevigheid boven komen. Had ik maar…maar ja wat had ik kunnen doen? Ik had toch alles gedaan? Hadden we hem nu toch maar op de zij laten liggen…en niet op de rug. Dan was het vast goed gegaan. En het kan toch niet zo zijn dat twee tot drieduizend kinderen per jaar een helm moeten krijgen nu de rugligging is ingevoerd. Ik begrijp echt wel dat het ivm wiegendood veel veiliger is. Maar de quote; Tja, wat heb je liever, een kind met een afplatting of geen kind meer….’ die heb ik nooit begrepen! Natuurlijk wil ik niet dat hij aan wiegendood overlijdt, maar dit kan het ook niet zijn! Eerst 5 maanden aanzien tot het ontstaat en steeds erger wordt, en vervolgens 5 maanden een helm op zijn kop zetten om zo goed mogelijk te proberen de afplatting weer terug te draaien! Mijn schuldgevoel zette zich na een paar dagen om in frustraties en boosheid. Dit moet toch anders kunnen! Is er dan echt niets anders? Er zijn zulke intelligente mensen op deze aardbol. Iemand moet toch een alternatief kunnen bedenken? De frustratie nam naarmate de dagen vorderde langzaam af.

De dag dat we helm konden halen dichterbij. De afspraak met de kapper was gemaakt. Op 16 januari gingen de baby lokjes er af. Wat eigenlijk een bijzonder en gedenkwaardig moment zou moeten zijn, de eerste keer haartjes knippen, was voor mij een verdrietig moment…de helm was een feit.

Uiteindelijk kregen we een paar dagen eerder als gepland een belletje van LIVIT dat de helm klaar was en we hem konden ophalen. Op 29 januari was het zover. Met zijn drieën op weg naar LIVIT in Deventer. Daar werden we zeer vriendelijk geholpen door Maartje. Ze had de helm en alle foamlagen klaar. Gedwee onderging Nathan de pas-sessie’s en het bijknippen. Vervolgens mochten we een half uurtje de stad in. Maartje zou in die tussentijd de helm klaarmaken. Rond 16.30 gingen we weer terug. Daar stond de helm, kant en klaar…Mmm…tja wat vond ik er van. Hij was wel stoer geworden….maar ook wel weer een groot ding op zo’n klein koppie. De eerste keren op en af gingen prima. Maar na drie keer oefenen door papa en mama vond hij het toch iets minder gezellig worden. Maar ja, dat was ook begrijpelijk. Met instructie en een opbouwschema gingen we weer naar huis.

We besloten zaterdags te starten omdat we dan zelf een paar dagen achter elkaar thuis zouden zijn. En zo gezegd zo gedaan. Zaterdagochtend na het wassen ging de helm, gelukkig zonder enig tegensputteren, op zijn koppie. Zes uur lang, waarbij we hem iedere twee uur, een kwartier afzette. Er ontstonden wel wat rode plekjes, maar deze trokken gelukkig telkens weer snel weg. Wel zweette hij zich een ongeluk. Het water liep van zijn hoofdje af. Maar verder ging het supergoed en leek hij nergens last van te hebben. Deze eerste opluchting was erg groot!
Zondag hebben we zijn helm de hele dag op gezet. Ook dat ging prima. Dat deed ons doen besluiten om hem maandag meteen de hele dag en de nacht op te houden. De rode plekjes waren nog licht aanwezig maar verdwenen telkens weer snel. En een beetje sudocreme deed wonderen. Met de hele dagen helm dragen kwamen wel meteen wat onhandigheden om de hoek kijken. Dat bleek al meteen op dag drie, toen ik hem vol enthousiasme aan zijn fruit wilde laten beginnen en een slab over zijn hoofd wilde trekken…mmm… dat ging toch echt niet lukken over de helm heen! Heel dom! Gauw maar even een paar nieuwe aanschaffen met een klittenband sluiting. Verder merkte we ook dat het erg vervelend was dat Nathan nog regelmatig wat melk terug spuwde. Dan zaten zijn kleertjes weer onder waardoor de helm weer extra op en af moest om schone kleertjes aan te doen. Het op en af doen bleef vond hij nou juist de eerste weken het vervelendste.

Maar onze stoere kerel onderging de helmtherapie echt supergoed. Zoals Arjan zei; Supergeschikt voor het leger! Hij veranderde totaal niet in gedrag, het was nog steeds een vrolijk en ondernemend manneke. De helm deed hem echt niets! Het was voor ons zo’n enorme geruststelling om te ervaren. Ook zijn hoofdhuid bleef prima. Aanvankelijk hadden we wel wat stukjes Engels pluksel in de helm geplakt, maar na een paar dagen hadden we het gevoel dat dit enkel voor meer wrijving zorgde. Wel het Engels Pluksel om het riempje onder zijn keel was erg aangenaam. Het hield net de scherpe randjes van het bandje af.
De eerste weken gingen zonder veel problemen voorbij. Naast de praktische ongemakken en de starende blikken op straat waren wij er allemaal snel aan gewend. De helm was een onderdeel van Nathan geworden.

Ook bij LIVIT waren ze erg tevreden bij de eerste controle na drie weken. Er hoefde niets veranderd te worden en na 5 minuutjes stonden we weer buiten.
Na een week of vier konden we echt de eerste veranderingen van zijn hoofdje al heel goed zien. De afplatting nam zichtbaar af! We zagen dus echt waarvoor we het deden, dat gaf ons nog een extra stimulans om vooral zo door te gaan, en zijn helm echt 23 uur per dag op te houden!

Op 21 Maart mochten we weer op controle bij het ziekenhuis. Vol verwachting of onze bevindingen ook echt in de afmetingen terug te zien waren gingen we op weg. Met het bandje werd de vorm van zijn hoofdje bepaald en werden de berekeningen losgelaten. Bij de kinderarts kregen we de eerste positieve berichten. Zijn hoofdje was van 101% breedte al terug gegaan naar bijna 95% breedte. Een super succes en dat al na minder dan 2 maanden! Wauh. De arts was erg tevreden en liet al los dat als het zo door ging hij voor zijn eerste jaar verlost zou zijn van de helm. We waren echt supertrots op ons ventje en het resultaat. Zijn helm werd meteen aangepast door LIVIT. Achter in de binnenste foamlagen werden grote cirkels weggeknipt zodat zijn hoofdje daar verder kon uitgroeien. Gesteund door deze resultaten gingen we weer naar huis. Op naar de tweede periode!

Het leven ging door. Nathan ontwikkelde zich als een razende in Maart en April. Hij leerde zelf zitten, zich optrekken, rondje langs de box lopen, kruipen…al met al een gewoon normaal kereltje! En tja, met zijn ondernemende karakter was die helm toch stiekem ook wel heel handig…Zijn helm botste regelmatig hard tegen de tafel of op de grond als een nieuwe poging om overeind te komen toch iets minder goed slaagde….De helm heeft hem heel wat blauwe plekken bespaard!

Eind April begon de helm ineens in een week tijd moeizaam op en af te gaan. Waarschijnlijk een groeispurt! Het werd echt een beetje rukken om hem af te krijgen. Nathan, die inmiddels al dat gedoe aan zijn hoofd al aardig gewend was (en zelfs netjes zijn hoofdje even stil hield als we het bandje moesten dichtklikken!) liet het gedwee toe. Maar dit kon toch echt niet meer. De eerst volgende controle was eigenlijk pas 4 mei, maar dat ging echt niet meer lukken. Het beroemde ‘escape’ kwartje voorin de helm hadden we er maar even uitgehaald. Dat gaf wel weer iets meer speling. Met één belletje konden we een dag later bij LIVIT terecht. 29 April ging Arjan met Nathan naar Deventer waar de eerste gehele foamlaag uit zijn helmpje werd gehaald. Vervolgens werd er nog een beetje bij geknutseld en konden ze weer naar huis. De helm zat meteen stukken losser.
Maar dat was maar van korte duur, na een week of twee zat hij al weer meer aan. Gelukkig bleef het daar bij.

Mei ging voorbij…al 4 maanden waren we op weg. Nog een paar weken te gaan…hopelijk. 29 Juni…dat was dé dag dat we weer op controle moesten komen in het ziekenhuis.
Naarmate de datum dichterbij kwam, nam bij ons steeds meer de motivatie af om de helm nog op te doen. Het was prima zo. We wilde lekker door zijn haartjes strelen, knuffelen zonder die harde helm, en vooral zijn mooie koppie ook aan de buitenwereld laten zien! Ook Nathan zelf begon er steeds meer aan te plukken, wat hij daarvoor eigenlijk nooit deed. Maar we hielden de helm netjes op, uit angst dat het nog terug zou gaan. Enkel als het echt warm weer was hadden we hem ‘s middags een uurtje of twee af.
De week voor de 29ste had Nathan ineens flinke diarree en voor het eerst ook koorts. Vanwege de koorts besloten we de helm twee dagen af te houden. En voor het eerst sinds maanden konden we met zijn drieën proeven aan de ‘vrijheid’ van het zonder helm zijn. Heerlijk was het! Oooh, ik hoopte zo dat hij er van af was volgende week. Het verlangen werd steeds groter!

Maandag 29 juni…vol spanning gingen we weer op weg naar het ziekenhuis…zouden we hem af mogen laten…De temperaturen buiten waren inmiddels opgelopen tot meer dan 25 graden. De zomer was begonnen, het zou toch wel heerlijk zijn als hij nu af kon blijven… Als het maar niet tegen zou vallen….Ergens in mijn achterhoofd hield ik er wel rekening mee, bij mijn zus was het destijds ook zo tegengevallen toen ze adviseerde om toch nog twee maandjes door te gaan.
De omtrek van zijn hoofdje werd vastgelegd met het bandje…vol spanning zaten we weer tegenover de kinderarts…wachtend op de uitslagen…Zou het oke zijn??? Nathan ‘kroop’ vrolijk door de kamer heen en vermaakte zich met het speelgoed aan de wand, niet wetend van de uitslag die er aan zat te komen…Daar kwamen de resultaten, de kinderarts keek in de PC en kwam met het verlossende woord…hij was supertevreden met het EINDresultaat! Eindresultaat zei hij dat….zijn we klaar??? ‘Ja hoor, zei hij, wat mij betreft wel’. YES, we zijn klaar!!! Zijn hoofdje was toch ook de tweede periode nog heel goed herstelt naar 92% breedte tov de diepte. En de scheefheid was nog maar 103%, bijna verwaarloosbaar. Wij zijn supertevreden met het eindresultaat. Hij heeft een ontzettend mooi bolleke gekregen!

Al met al was het een enerverende periode, die begon met de eerste kras op mijn ziel, maar eindigde met het eerste feestje van zijn leven! Het is ons achteraf gezien reuze meegevallen. Nathan heeft ons inziens in geen enkel opzicht, zowel fysiek, motorisch als mentaal, enige belemmering ondervonden van zijn helmpje. We zijn blij dat we er voor gekozen hebben.
Op naar het tweede feestje over precies twee weekjes als Nathan één jaar wordt!

Nory Kouwen-Burgers

Mama van Nathan (13-7’08)